I etap kolonizacji Palestyny przez syjonistów: Wykup ziemi

Zbudował je Sulejman Wspaniały (panujący w latach 1520 - 1566 ery chrześcijańskiej). Podobnie jak dawna muzułmańska władza, Osmanie dbali o utrzymywanie dobrych relacji z chrześcijanami i żydami. W XVI wieku (ery chrześcijańskiej) Grecki Ortodoksyjny Patriarchat w Jerozolimie został uznany jako opiekun wszystkich miejsc świętych (uznanych za takie przez chrześcijan) w mieście. Chociaż większość żyjących na świecie żydów wolała żyć gdzie indziej niż w Palestynie, setki tysięcy żydowskich uchodźców z Hiszpanii i innych chrześcijańskich państw, uciekających przed prześladowaniami, osiedlało się w państwie osmańskim, które pozwało im żyć w spokoju (Khalidi, 1984, str.31 ).
Do 1878 roku (ery chrześcijańskiej) Palestyna była podzielona na trzy ośrodki administracyjne: dwa północne okręgi - Nablusu i Akry, które podlegały władzy Łilajatu Bejrutu i Sandżaku Jerozolimy, które podlegały bezpośrednio Stambułowi.

Populacja Palestyny w 1878 roku (ery chrześcijańskiej)

Osmańską Palestynę w 1878 roku (ery chrześcijańskiej) zamieszkiwało 440 tysiące 850 ludzi, z czego 88% stanowili muzułmanie (i mniejszość Druzów), 9% chrześcijanie i 3% żydzi. Ponadto około 200 Samarytan zamieszkiwało skraj Nablusu. Żyła w Palestynie również mała grupa Cyganów. Żydzi zamieszkiwali głównie miasta, takie jak: Tiberias, Safed, Hebron i Jerozolima. Nie zakładali nowych osiedli (Passia, 2002, str.2).

Niechęć palestyńskich żydów wobec syjonizmu

Judaizm, podobnie jak chrześcijaństwo, jest religią, a nie zorganizowanym ruchem politycznym. Żydzi na całym świecie nie byli zjednoczeni wokół politycznej ideologii. Taka ideologia, w postaci syjonizmu, powstała w Europie jako sekularny ruch i z początku napotkała opór religijnych żydów. Większość żydowskiej społeczności w Palestynie, w tym czasie, stanowili religijni ortodoksyjni żydzi, którzy żyli dzięki finansowej pomocy z poza Palestyny. Wielu żydów z Europy nieprzychylnie patrzyło na palestyńskich żydów, którzy od wieków żyli spokojnym życiem z muzułmanami i chrześcijanami na tej samej ziemi.

Fundusze z Europy

Pod koniec XIX wieku (ery chrześcijańskiej) miał miejsce napływ żydowskich imigrantów i początek żydowskiego osadnictwa w Palestynie. Pomiędzy 1882 a 1903 rokiem (ery chrześcijańskiej), co najmniej 25 tysięcy żydów przybyło do Palestyny Do 1914 roku (ery chrześcijańskiej) przybyło ich 60 tysięcy. Początkowo tylko 5% z nich zakładało nowe osiedla, niemniej jednak ideologia syjonizmu uzyskiwała coraz większe poparcie. W 1878 roku (ery chrześcijańskiej) dwadzieścia sześć żydowskich rodzin z Jerozolimy zakupiło 9 kilometrów ziemi poza Jaffą, która służyła jako pastwisko arabskiej wiosce Al-Abbasija. Nowe osiedle nazwano Petah Tikva. Od samego początku nowe żydowskie rolnicze społeczności weszły w konflikt z lokalnymi arabskimi rolnikami. W 1882 roku (ery chrześcijańskiej) zostało założone żydowskie osiedle Riszon L'Zion. Założono je na ziemi należącej do mieszkańców arabskiej wioski'Ejun Qara.
Syjonistyczna kolonizacja Palestyny początkowo nie była zorganizowana i brakowało jej funduszy. Jednak w niedługim czasie syjonizm zdobył poparcie żydów na całym świecie. Europejscy żydowscy filantropi - Moses Montefiore i Edmond de Rothschild zaczęli finansować zakup ziemi przez kolonistów i budowę nowych osiedli. Cel był jasny, mianowicie społeczność żydowska w Palestynie nie miała być zależna od żydów spoza Palestyny (dzięki licznym charytatywnym fundacjom). Osiedla wraz z otaczającą je ziemią miały być samowystarczalne i rozwijać się.

Narodziny syjonistycznych organizacji skupujących ziemię

W 1896 roku (ery chrześcijańskiej) Maurice de Hirsch ustanowił oddział swojej Żydowskiej Agencji Kolonizacyjnej w Palestynie. Cztery lata później, do czasu kiedy została założona Światowa Organizacja Syjonistyczna, Edmond de Rothschild sfinansował budowę 22 kolonii wraz z przylegającymi do nich plantacjami. Rok później w 1901 roku (ery chrześcijańskiej) został założony w Londynie Narodowy Fundusz Żydowski. Miał on wykupywać ziemię w Palestynie i czynić ją niezbywalną, zgodnie z zasadą, że ziemi żydowskiej nie można sprzedawać nieżydom. Miano również zatrudniać do pracy na tej ziemi wyłącznie żydów. Do 1914 roku (ery chrześcijańskiej) zostało założonych 30 żydowskich osiedli.

Większość nowych żydowskich kolonistów miała europejskie obywatelstwa, które dawały im uprzywilejowaną pozycję w państwie osmańskim

Druga fala żydowskich imigrantów wydała na świat przywódców ruchu kibucowego. Ruch ten miał zapewnić żydom demograficzną dominację w Palestynie.
Państwo osmańskie usiłowało ograniczać żydowską imigrację do Palestyny, ale miało związane ręce przez państwa europejskie. Europa naciskała na władzę osmańską, aby dała żydom więcej swobody w wykupywaniu ziemi. Udział w tym mieli również skorumpowani urzędnicy państwowi, którzy u schyłku życia państwa, przestali dbać o jego dobro. Żydzi nabywali rozległe połacie ziemi od posiadaczy ziemskich z Bejrutu, a nie od ludzi, którzy ją uprawiali - rolników i plantatorów. Przykład stanowi tu sprzedaż ziemi przez rodzinę Sursock w Mardż ibn Amir. Wbrew syjonistycznej propagandzie ponad 90% ziemi zakupiono nie od ludzi żyjących w Palestynie, ale od urzędników państwowych.
W ten sposób Europa pozwalała niszczyć państwo osmańskie od środka. Muzułmanów i chrześcijan z Palestyny czekała niepewna przyszłość. Fellahin (rolnicy) mieli coraz większe trudności w znalezieniu pracy, ponieważ zabierali im je żydowscy imigranci, wraz z ziemią i domami.  11 tysięcy żydowskich imigrantów pracowało na 47 plantacjach, które nadzorowała Światowa Organizacja Syjonistyczna. Syjoniści w Europie, głównie finansiści w Wielkiej Brytanii, chcieli zalegalizować kolonizację Palestyny. Niedługo potem udało im się to osiągnąć Deklaracją Balfoura.